ప్రేయసి (ఖండ కావ్యం - రెండవ భాగం)

అంతట ఆమె నా ఎదుట నుండి కదలి పోయినది.

ఆ.వె. కదలిపోయె గాని వదన శశాంకము
వదల లేదు నాదు మదిని తాను
ఎదుట లేదు గాని ఎదను విడిచి లేదు
హృదయ మధ్యమంబు సదనమాయె!!

ఆ.వె. దూరమాయె గాని వర మనోహర మూర్తి
విరి శరముల బాధ తీర లేదు
దరిని లేదు గాని దరహాస వదనంబు
మరుని కరుణ కలుగు దారి లేదు!!

ఇక ఆ నాటినుండి నా లోచనాలకు తన రూపమే కాన వచ్చు. నా అలోచనల నిండా తన ధ్యాసే నిండియుండు.

ఆ.వె. కునుకు చేరదాయె తన తలపుల తోడ
ఊహలన్ని లోన దేహమామె
కనుల ముందు లేదు కమనీయ రూపము
కలలు వీడి పోదు నెలత మోము!!

ఆ.వె. మరపు రాక పోయె మరుని యింతిని పోలి
వలపు పుట్టసాగె నిలుప తరమె
అలవి కాని మనసు, వల్లకాకుండెను
తలపులన్ని నిలిచె నెలత పైన!!

ఆ.వె. మరల మరల మగువ మానసంబుకు వచ్చు
తలచి తలచి నాకు వలపు హెచ్చు
తాల లేక యున్న తనను కనుట లేక
వేళ కాని వేళ వేగిరమున!!

ఇక అన్ని వేళలా నా మానసంబు నిండా ఆమె తలపులే..

తే. నిదుర పోయెడి వేళ ఆ నెలత తలపె
మధ్య నిద్ర మేల్కాంచి ఆ మగువ తలపె
సుప్రభాతపు వేళ ఆ సుదతి తలపె
దంత ధావన వెళ ఆ యింతి తలపె!!

తే. స్నానమాడెడి వేళ ఆ జాని తలపె
వస్త్ర ధారణ వేళ ఆ వనిత తలపె
ఆరగించెడి వేళ ఆ అతివ తలపె
బయటకు వెడలు వేళ ఆ పడతి తలపె!!

తే. పనుల వేళలో పలుమార్లు మనసు చేరు
నిలువనీయదు చిత్తము నిమిషమైన
వల్ల కాకనుండెను నాకు వలపు తోడ
నుల్లమందున నిలిచెను పుల్ల నేత్రి!!

ఇంతకూ ఆమె ఎవరో.. ఎక్కడుండునో తెలియకుండెనుగదా.....

కం. ఎచ్చోటనుండునేమో
నచ్చిన చిన్నది ప్రియముగ మాటలాడన్..
నెచ్చెలి నెప్పుడు చూచెద?
చెచ్చర చూడగ చికీర్ష చిత్తము కలిగెన్!!

కం. విరజాజి విరుల రీతిన్
దరహాస సుమము విరిసిన, తన్మయమొందన్
దరి చేరి పలకరింపగ
సరియగు దారిని తెలియక సతమతమగుచున్...

కాని ఆలోచించి చూసిన, నాలో మునుపెన్నడిట్టి భావావేశము కలుగ లేదు. నేడు కలుగుటకు కారణంబేమి?

తే. మునుపు సుందర మూర్తుల కనులగంటి
నెన్నడిట్టి భావంబులు నెఱుగ లేదు
తా వలచినది రంభయు, తా మునిగిన
గంగ యందురు నిక్కము కాక పోదె!!

(సశేషం)
- సత్య
=============================

ప్రేయసి (ఖండ కావ్యం - మొదటి భాగం)

అది ఒక సూర్యోదయ వేళ. బాల భాస్కరుడు తన లేలేత కిరణాలు ప్రసరిస్తున్న వేళ.మంచు పొరలు కరిగిపోతున్న సమయం.

ఉ. కాటుక చీకటుల్ తొలగి కాంతులు చిమ్ముచు కర్మ సాక్షి బా
హాటమునయ్యె, సిగ్గుగల హల్లక నేత్రికి మెల్లమెల్లగా
కూటమి వేళలన్ వదులు కోమలి సిగ్గుల రీతినంతటన్
తేటములాయె మంచు పొర తీవ్రత వృద్దికి సూర్యరశ్మికిన్!!

అట్టి సమయాన నేను ఉదయ వ్యాహ్యాళికి బయలుదేరినొక సుందరాంగిని చూచితిని..

సీ. చూచితి సురకన్య చూపుల పడతిని
కాంచితి కమనీయ కాంత రూపు
కనుగొంటి కమలారి ఆనన బింబము
కంటిని మీనముల్ కళ్ల లోన
దృష్టి నిల్పితి తన దివ్య లాస్యముపైన
నేత్ర పర్వంబాయె నెలత చూడ
పోల్చితి రూపున లచ్చికి సరియని
ఎఱిగితి పిమ్మట మరుని శరము

తే. విరుల గుబురులు వికసించి మరలి చూచు
శాంతి మూర్తీభవించిన యింతి, కుంద
రదన, సుందర సుకుమార వదన, సంప్ర
దాయమునకు నిలయమైన తరుణి తాను!!

ఆ అందాల కన్యను చూచినంతనే నా డెందంబునూగిసలాడి ఆనంద పరవశమయినది..

తే. కన్ను దోయికి కలిగెను మిన్నునంటు
సంబరంబు తనను చూడ చలనమొంది
తేజమొందెను వదనంబు తీరు మారి
హృదయమున నిజమైనట్టి యుదయమాయె!!

ఏమని వర్ణించను ఆ సుందర రూపాన్ని,ఏమని వర్ణించను ఆ మధురిమలొలుకు పలుకులను ...

ఆ.వె. సురల లోన సిరికి సరియగు తరళము
కీరవాణి కరణి తరుణి పలుకు
వరుల హృదయ ఝరులు మురిపాల కలియును
విరులు నిండు కురులు మరులు గొల్పు!!

ఆ ముగ్ద మనోహర మూర్తి అధరముల గురించి ఏమని చెప్పగలను...

కం. వలపుల కేళిన కలహపు
మొలకలు పొసమిన చిలకలు ముక్కులు మీటన్
నెలత పెదవులన్ మీటెను
చిలకలు కొన్ని బ్రమతోడ చిత్రపు రీతిన్!!

ఆ సౌందర్యమును చూచినంతనే నా మది నా అదుపు తప్పి పరి పరి విథాల చెదిరినది....

సీ. మేఘాల కౌగిలి మేలిమి ముసుగులు
తొలగిన చంద్రిక తోచె మదికి
అనురాగ మేఘాల జనితమయ్యెడి స్పుర
ద్విద్యుల్లత కరణి విశదమయ్యె
చల్లని వేళలనల్లన విరిసెడి
మొల్ల పువ్వుల రీతి తెల్లమాయె
మధుకర వాంఛిత మంజుల మాధురీ
మకరంద మందిర మాయె మదికి

తే. సర్వ శుభ లక్షణంబులు సరిగ కూర్చి
జేసిన పసిడి ముద్దగ వాసికెక్కు
బ్రహ్మ సృష్టికి మెఱుగులు కుమ్మరించు
చూచు వారు పుణ్యపు నోము నోచువారు!!

అట్టి ఆ పడతి అందచందాలు చూసిన నా మదికి యిటులనిపించె.....

తే. సకల సౌందర్య సంఘమ్ము నకలు కాగ
అసలు తానై నిలచియుండు దిశలనెల్ల
వలచి వచ్చిన చాలిట్టి వనిత నొకతి
వసుధ లోనే సుధారసం వశ్యమగును!!
(సశేషం)

- సత్య
===================================